ابدن قرار نبود شعری بنویسمتنها قصدم این بود که خاطراتم را جمع آوری کنماما گاهی لزوم ابهامآدم را نا خواستهبه سوی چیزی می بردکه شاید به شعر نزدیک باشد.........................................هيچ كس نخواهد دانستكه روي سخن منبا كه بوده استبا خداوندگار خويشكه چون زني زيباستيا با زني زيباكه خداوندگارزندگي...

ابدن قرار نبود شعری بنویسمتنها قصدم این بود که خاطراتم را جمع آوری کنماما گاهی لزوم ابهامآدم را نا خواستهبه سوی چیزی می بردکه شاید به شعر نزدیک باشد.........................................هيچ كس نخواهد دانستكه روي سخن منبا كه بوده استبا خداوندگار خويشكه چون زني زيباستيا با زني زيباكه خداوندگارزندگي...

من و بادِ صبا مِسکیندو سرگردانِ بیحاصلمن از افسونِ چشمت مست واو از بویِ گیسویت(حافظ) نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم آذر ۱۴۰۱ساعت 21:57 توسط کمال| Adblock test (Why?)

از آن گیسوکه در دست رقیبان رایگان میگشتاگر یک تار مو هم میفروشیمن خریدارم(سجاد سامانی)  نوشته شده در شنبه بیست و هفتم فروردین ۱۴۰۱ساعت 23:10 توسط کمال| Adblock test (Why?)

ابدن قرار نبود شعری بنویسمتنها قصدم این بود که خاطراتم را جمع آوری کنماما گاهی لزوم ابهامآدم را نا خواستهبه سوی چیزی می بردکه شاید به شعر نزدیک باشد.........................................هيچ كس نخواهد دانستكه روي سخن منبا كه بوده استبا خداوندگار خويشكه چون زني زيباستيا با زني زيباكه خداوندگارزندگي...

ابدن قرار نبود شعری بنویسمتنها قصدم این بود که خاطراتم را جمع آوری کنماما گاهی لزوم ابهامآدم را نا خواستهبه سوی چیزی می بردکه شاید به شعر نزدیک باشد.........................................هيچ كس نخواهد دانستكه روي سخن منبا كه بوده استبا خداوندگار خويشكه چون زني زيباستيا با زني زيباكه خداوندگارزندگي...

مگر در این شب دیر انتظار عاشق کش به وعده های وصال تو زنده دارندم(ابتهاج)

حک شد انگور به قاموس ضریحت یعنی حرمت قد همه باده خوران ،می،دارد

غبار قبر او با آستین بر گیر تا آن بت کشد بر آستانش در جزا ،از آستین ما را(محمد سهرابی)

شب فراق که داند که تا سحر چند است مگر اسیر که به زندان عشق در بند است(سعدی علیه الرحمه)

مو پریشان به شکار آمد و بعد از آن روز من پریشانم و او گیره به گیسو زده است(نوری)

منی که نام شراب ، از کتاب می شستم زمانه کاتب دکان می فروشم کرد کنون که کاتب دکان می فروش شدم فضای خلوت میخانه، خرقه پوشم کرد

کهن شود همه کس را به روزگار ، ارادت مگر مرا که همان عشق اول است و زیادت(سعدی علیه رحمه)

هزارسال گذشت از حکایت مجنون هنوز مردم صحرا سیه پوشند(لاادری)

هزار خرقه عوض کرد روزگار و هنوز حدیث پیرهن کهنه ی تو پا برجاست

کاش یک روز سر زلف تو در دست افتد تا ستانم من از او داغ شب تنهایی(شهریار)

آتش دوست, اگر در دل ما خانه نداشت عمر بی حاصل ما این همه افسانه نداشت

بامت بلند باد که دلتنگی ات مرا از هر چه هست غیر تو بیزار کرده است(فاضل) نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 22:36 توسط کمال|

روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه بخورد روزه ی خود را به گمانش که شب است(شاطر عباس صبوحی ) نوشته شده در دوشنبه هشتم خرداد ۱۳۹۶ساعت 23:31 توسط کمال|

شب بخیر گفتن ما محض ادای ادب است ورنه چون شب برسد اول بیداری ماست(باعث) نوشته شده در چهارشنبه هفدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 11:16 توسط کمال|